Hayat, herkes için doğumla başlayan; uzun, sağlıklı ve anlamlı olması umulan, fakat kaçınılmaz biçimde ölümle sonlanan bir yolculuktur. Bu yolculuğu bir merdivene benzetirsek; ilk basamağı doğumdur, son basamağı ise ölüm. 

İnsan, bu merdiveni kimi zaman koşarak, kimi zaman sendeleyerek, kimi zaman da durup arkasına bakarak çıkar. Her basamakta bir iz bırakır; sevinç, kırgınlık, umut, hayal kırıklığı, sessiz sevinçler ve adı konmamış acılar…
Meğer ne çok yanarmış canı insanın…
Baktığı yerde göremeyince görmek istediğini,
Beklediği yerde bulamayınca beklediğini…
Bazı acılar sessizdir; ölüm gibi.
Ne bağırır, ne çağırır… İçte büyür, içte çöker.
İnsan sağken ister istemez düşünür:
“Ben öldüğümde kimler arkamdan gelecek?
Kimler cenazeme katılacak, kimler mezarıma bir kürek toprak atacak?”
Bu sorular, gecenin en sessiz vaktinde insanın zihnine üşüşür. Çünkü ölüm, sadece ölene değil; kalana da dokunan bir gerçektir.
Yaşamın son noktası mezardır.
Şan, şöhret, makam, unvan… Hepsi orada biter.
Zengin de fakir de aynı toprağın altına girer.
Bazen camiler dolar taşar; çelenkler tabutun yanına dizilir. Kalabalıklar, gözyaşları, dualar…
Sonuç?
Bir anda biter her şey.
Cenaze namazı kılınır, saflar çözülür, insanlar dağılır.
“Allah rahmet eylesin, mekânı cennet olsun” denir ve herkes kendi hayatına döner.
O “son durakta” insan yalnız kalır.
İster yaşamı boyunca etrafında pervane olanlar olsun, ister kimsesi olmasın…
Toprak aynı, sessizlik aynı.
“Vah vah, tüh tüh…”
Bir süre sonra bu sözler de unutulur.
Mezarına uğrayanların sayısı azalır, sonra tamamen kesilir.
Sağlığında “dostum”, “kardeşim”, “canım” diyenler, bu yalan dünyada artık yoktur.
Ailesi, çoluğu çocuğu ilk zamanlar mezarını ziyaret eder.
Dualar okunur, gözler dolar.
Ama zaman geçer…
Hayat devam eder…
Ziyaretler seyrekleşir, sonra kesilir.
Sağlığında mevki sahibi olanlar, yılda bir mezar başında anılır.
Üç beş kişinin katıldığı törensel konuşmalar yapılır.
Övgüler dizilir; artık duymayacak olan birine…
Oysa mezarların hepsi aynıdır:
İki metrelik bir çukur.
Gariban yine garibandır;
Toprak, bir tahta levha ve adı…
Zenginin mezarı mermerdendir belki;
Ama altında yatan yalnızlık aynıdır.
Bazı acılar sessizdir; ölüm gibi.
Ve insan yaşamını bir merdiven gibi düşünürsek,
İlk basamağı doğum,
Son basamağı ölüm olan bu yolculukta,
Asıl mesele kaç basamak çıktığımız değil;
Çıkarken kimseyi incitip incitmediğimiz,
Geride nasıl bir iz bıraktığımızdır.