İNSAN:
Hazır değilim.

ZAMAN:
Hiç sorun değil.
Ben seni hazır sanıp gelmedim zaten.

İNSAN:
Biraz daha düşünecektim.

ZAMAN:
Düşün.
Ben bu sırada bir çağ kapatıp açıyorum.

İNSAN:
Ama şartlar uygun değil.

ZAMAN:
Ben hiç uygun çalışmadım.

İNSAN:
Plan yaptım.

ZAMAN:
Harika.
Planın var ama sen yoksun.

İNSAN:
Yanlış zamanda doğmuşum.

ZAMAN:
Teselli edeyim mi?
Hepiniz aynı yılda doğmuş gibisiniz,
tesadüf mü?

İNSAN:
Ben aslında potansiyel...

ZAMAN:
Dur.
Potansiyel kelimesini biraz dinlendirelim.

İNSAN:
Korkuyorum.

ZAMAN:
Normal.
Cesur olsaydın zaten bana işim düşmezdi.

İNSAN:
Bir gün yapacağım.

ZAMAN:
“Bir gün” diye bir gün yok.
Onu geçen sene iptal ettim.

İNSAN:
Peki pazartesi?

ZAMAN:
Pazartesi sadece kilo vermek içindi.

İNSAN:
Peki şimdi?

ZAMAN:
Şimdi dedin ya…
İşte onu da biraz önce kaçırdın.

İNSAN:
Yani hâlâ umut var mı?

ZAMAN:
Var tabii.
Ama umut, tek başına bir yere gitmiyor.

İNSAN:
Ben bekleyeyim mi biraz daha?

ZAMAN:
Bekle.
Ben geçiyorum zaten.

İNSAN:
Zaman çok acımasız ya…

ZAMAN (uzaktan):
Yok be.
Sen çok naziksin.

PERDE.