Bak, bunu küçümsemeyelim. Bu öyle “eh işte” denecek bir performans değil. Evren milyarlarca yıldır karmakarışık bir şeyler çeviriyor: Yıldızlar patlıyor, uzay taş sektiriyor, galaksiler birbirine omuz atıyor, meteorlar sağa sola çarpıyor… 
Arada bir yerlerde bir çift insan “hadi bakalım” diyor ve sonuç: 
Bu adam. 
İstatistiksel olarak piyangodan zor. Ama gel gör ki mahalleli memnun değil. Burun kıvırıyor:
— “Bir tık daha parlak olsaydı…”

Adamın yüzü asık.
Soruyorlar:
— Ne derdin var?

Adam içinden bağırıyor ama sistem sesi kısmış: 
“Abi ben hiç yoktum ya. Yokluk çok rahattı. 
Sonra bir sabah: BAM!
Işık, ses, vergi, trafik, akraba grubu…
Bi’ giriş ekranı falan koysaydınız.”

Ama yok. Hemen beklenti.

Git çalış.
Kariyer yap.
Kendini geliştir.
Soğuk duş al.
LinkedIn’de ilham verici post paylaş.
Kendinin en iyi versiyonu ol...

Adam dünyaya gelmiş. Daha ne yapsın?
“Level 1: Doğ.” görevini tamamlamış. Sistem diyor ki: “Tebrikler! Şimdi 874 yan görev açıldı.”

Bir de şu var: 
Doğmak adamın tercihi değil. Kimseye “Ben katılmak istiyorum” diye başvuru yapmadı. CV göndermedi. Referans göstermedi. Mülakata bile girmedi. 
Kimse demedi ki:
“Zayıf yönlerin nelerdir?”
Bir sabah uyandı ve kendini yaşamın içinde buldu. Daha şoku atlatamadan sorular başladı:

— Gelecek planın ne?
— Beş yıl sonra kendini nerede görüyorsun?

Adam daha beş dakika önce “ben” olduğunu öğrenmiş.

Bence insanın en büyük derdi şu:
Yanlışlıkla var olmuş gibi hissediyor...

Düşünsene… 
Evren seni hiçbir şeyken alıp bir anda sorumluluk paketine dönüştürüyor. Üstüne bir de motivasyon konuşması yapıyorlar:

“Hayat kısa.”

E zaten! Daha dün başladım, niye acele ettiriyorsun?

Bence o adam mutsuz değil. O adam hâlâ alışıyor.
Yüzü asık değil, kafası karışık. Adam yükleniyor. “İnsan sürümü başlatılıyor… ” Arkada dönüyor o yuvarlak şey…
Sen diyorsun ki:
“Niye gülmüyorsun?”

Adamın tek derdi şu olabilir:
“Ben varım ama kimse bunun ne kadar büyük bir olay olduğunu takdir etmiyor.”

Belki de en dürüst cümle şu:
“Bugün hiçbir şey yapmadım.”
E tabii yapmadın.
Dün yoktun, bugün varsın.
Bu zaten başlı başına bir olay.

Bence bazen insanın hayata karşı tek savunması şudur:
“Abi bir sakin olun. Ben daha dünyaya yeni geldim.”

Bazıları kırk yıldır buradadır ama hâlâ yeni gelmiş gibidir. Çünkü insan varoluşa tam alışamıyor. Alışırsa zaten garipleşir.

O yüzden o adama tekrar sorarlarsa:
— Ne derdin var?

Şöyle desin:
“Derdim yok. Ben sadece evrene alışmaya çalışıyorum. Biraz süre verin. Gerekirse çalışırım, üretirim, kariyer de kasarım ama önce şu ‘var olmak’ meselesini bir hazmedeyim.”

Ve bu tembellik değil. Bu düpedüz cesaret. Çünkü yokluk güvenliydi.
Var olmak?
Full risk.

Adam risk almış. Dünyaya gelmiş. Daha ne yapsın? Bence maaşa ek prim, yılda iki kez de ‘iyi ki doğdun bonusu’ almalı.