Doğurganlık oranı düştü! Sorun isteksizlik değil, 'güvencesizlik' 

Türkiye'nin demografik yapısındaki alarm veren değişim, yeni bir araştırmayla mercek altına alındı. Toplum Çalışmaları Enstitüsü'nden Mehmet Emin Sezgin imzasıyla yayımlanan “Demografik Krizi Bakım ve İstihdam Ekseninde Yeniden Düşünmek: Türkiye İçin Bir Güvence Çerçevesi” başlıklı araştırma notu, doğurganlık hızındaki sert düşüşün kültürel tercihlerden değil, tamamen ekonomik ve işgücü piyasasındaki yapısal sorunlardan kaynaklandığını ortaya koydu.

AİLELER ASLINDA ÇOCUK İSTİYOR?
Toplumdaki genel algının aksine, veriler kadınların çocuk sahibi olmak istemediği tezini çürütüyor. Raporda yer alan verilere göre, hiç çocuğu olmayan kadınlar ortalama 2,6 çocuk isterken, bu rakam çocuk sayısı arttıkça 3,8’e kadar çıkıyor. Toplumsal normlar, nüfusun kendini yenileme eşiği olan 2,1'in üzerinde bir aile yapısını arzuluyor.

Ancak istihdamdaki kadınların fiili doğurganlık hızı sadece 1,38 seviyesinde kalıyor. Araştırma, "istenen" ile "gerçekleşen" arasındaki bu büyük farkın, kurumsal bakım altyapısının (kreş vb.) yetersizliğinden ve istihdam güvencesi eksikliğinden kaynaklandığının altını çiziyor.

TÜİK ve CEİD verileriyle desteklenen rapor, kadın istihdamındaki çarpıcı tabloyu da gözler önüne seriyor. Rapora göre:

Kadınlarda geniş tanımlı işsizlik oranı yüzde 30,6 gibi oldukça yüksek bir seviyede. (Erkeklerde bu oran yüzde 18,3)

20-24 yaş arası yükseköğretim mezunu genç kadınlarda işsizlik yüzde 28,9'a ulaşıyor.

En dikkat çekici veri ise işgücüne dahil olmama nedenlerinde yatıyor: Kadınların yüzde 42,9'u (yaklaşık 9 milyon kadın) ev işleri ve bakım sorumlulukları nedeniyle çalışma hayatının dışında kalıyor.

Raporda, çalışmaya hazır olduğu halde iş aramayan yaklaşık 1,1 milyon kadın "sosyal rezerv" olarak tanımlanırken; bu devasa atıl insan kaynağının bakım yükü veya güvencesizlik nedeniyle ekonomiye kazandırılamadığı vurgulanıyor.

İKİNCİ ÇOCUKTA 'İŞTEN KOPUŞ' YAŞANIYOR
Demografik istikrar açısından en belirleyici evre, birinci çocuktan ikinci çocuğa geçiş süreci. Rapor, çalışan kadınlar için asıl kırılmanın bu noktada yaşandığını gösteriyor. İlk doğum sonrası istihdamdan kopan kadınlar, kariyer riskleri nedeniyle ikinci çocuğu yapmaktan vazgeçiyor. Nitekim kamu sektöründe (iş güvencesinin yüksek olduğu alanlarda) çalışan kadınların ikinci çocuğa geçiş oranının, özel sektöre göre çok daha yüksek olması, sorunun temelinde "öngörülebilirlik ve güvence" yattığını kanıtlıyor.

Toplum Çalışmaları Enstitüsü, krizi aşmak için doğrudan para yardımı (teşvik) modelleri yerine, yapısal bir "güvence mimarisi" öneriyor. Raporda şu kritik tespit yapılıyor: "Mesele ‘çocuk yapmayı teşvik etmek’ değil, ‘kadınları çocuk sahibi olma durumunda çalışma hayatında karşılaşacakları risklerden korumaktır."

Önerilen modele göre; işte kalma garantisi, ücretsiz veya çok düşük maliyetli kreş erişimi ve korumalı çıkış mekanizmaları oluşturulmalı. Özellikle 23-27 yaş aralığında ilk doğumu, 28-30 yaş aralığında ise ikinci doğumu destekleyecek, kadınların gelir kaybı yaşamadan ve işten kopmadan anneliği tecrübe edebilecekleri bir sistemin kurulması şart.

GELECEK 5 YIL İÇİN KRİTİK UYARI: 1,30'UN ALTINA İNEBİLİR
Raporun sonuç bölümünde Türkiye'yi bekleyen tehlikeye dikkat çekiliyor. 2014 yılında 2,19 olan ve 2024'te 1,48'e gerileyen toplam doğurganlık hızının, 2025 yılı için 1,40 seviyesine inmesi bekleniyor. Mevcut güvencesizlik ortamının sürmesi halinde, önümüzdeki 5 yıl içinde bu oranın 1,30’un altına inme ihtimalinin çok yüksek olduğu belirtiliyor.

Uzmanlar uyarıyor: Türkiye’nin meselesi sadece düşen doğum sayıları değil; kadın istihdamı, bakım rejimi ve gelir güvencesi arasındaki uyumsuzluktur. Çözüm ancak kadınların omuzlarındaki riskleri paylaşacak kurumsal mekanizmaların hayata geçirilmesiyle mümkün olabilir.