Taş Atan Çocuklar Konuştu: ANNEM BİLSE EVE KAPATIR!

BAŞINIZ DERDE GİRECEĞİ HALDE NEDEN TAŞ ATIYORSUNUZ?
Akşam sekiz gibi bir dükkanın arka kapısından girip yemek yiyoruz. Gizlice. Çünkü şehirde su satan yer bile yok. Misafirperverliğiyle tanınan Hakkarililer “Bileydik geleceğinizi evde ağırlardık” diye hayıflanıyor. Bir yandan da şehrin bu halini gördüğümüze üzülüyorlar. Dışarı çıktığımızda saat dokuz (21.00), in cin top oynuyor. Karanlık arka sokaklardan çata pat ve slogan sesleri yükseliyor. Taş atan çocuklarla konuşmak için Namık Durukan ve DHA muhabiri Behçet Dalmaz önderliğinde sokağa dalıyoruz.
Daha önce başka gazetecilerle konuşmayı kabul etmedikleri halde yokuşun tepesine eşlik ediyorlar. Hepsinin yüzleri maskeli, bir anda 40-50 genç etrafımızı sarıyor. Tanınırlarsa sorgulanmadan hapse gideceklerini ve TMK’dan yıllarca yargılanacaklarını biliyorlar.
Yaş ortalaması 17 ama aralarında 15, hatta 13 gösterenler de var.
“Peki başınız derde gireceği halde neden taş atıyorsunuz?” diye soruyorum. Hep bir ağızdan heyecanla konuşuyorlar. Biri “24 yılla bile yargılanan çocuklar var. Devlet taş atan çocuğa bunu yapıyor. Eğer bedeli buysa yaşamaya hazırız” diyor. Diğeri “Derdimiz polisle. Gece baskın yapıp çocukları evlerinden alıyorlar. Güvenliğimiz yok. Yaşlıya bile saygı duymuyorlar” diyor. “24 bin KCK’lı gözaltına alındı. Ne için?” diye soruyorlar.


 

AİLEM OLMASAYDI DAĞA ÇIKARDIM
Sokağı aydınlatan zayıf bir sokak lambasının altında not tutmaya çalışıyorum. Pek çok olayın polisin kışkırtmasıyla çıkartıldığını, hatta aralarına yerel kıyafetler giyerek karıştıkları iddiasındalar. Ancak son günlerdeki olaylara çok sayıda çocuğun katıldığını söylüyorlar.
“Ailem olmasa dağa çoktan çıkmıştım” diyenler de var, “Annem burada olduğumu bilse beni eve tıkar. Sonra başka bir şehre yollar” veya “Babam en küçük bir siyasi söz ettiğimde beni susturur” diyen de.
Hangi anne, oğlunu kendi eliyle cezaevine yollar? O sırada çalan cep telefonunu sessize alırken, kimbilir belki de anne babasıdır diye düşünmeden edemiyorum!
Son sorum “Taş atmakla nereye varacaksınız?”
Cevap: “Vardığı yere kadar gideriz.”
Karanlık yokuştan aşağıya inerken, gencecik insanların öfkesini neyin durdurabileceğini düşünüyorum. Tek bir cevabı yok. Ama TMK mağduru çocuklar için yapılacak yasal düzenleme eminim sokağın ateşini söndürür. Ha, dağa çıkmalarını çok istiyorsak aynen böyle devam edelim!



 

90’LARDAN BİLE DAHA BETER BİR TEDİRGİNLİK
-  Hakkâri’de gazeteciler her iki tarafın tehditlerinden usanmış. Biri, sokakta insanları coplarken aldığı görüntülere polisin el koymak istediğini anlatıyor.
-  Polisin para karşılığında küçük çocuklara taş attırdığı rivayetini sıkça duydum. Her olay sonrası zarar gördükleri için 150 TL aldıkları için.
-  Boşaltılan köyler yüzünden şehrin nüfusu 7 binden 80 bine çıktı. Fuhuş, tefecilik had safhada. Ancak fuhuş operasyonunda bile özel harekatçı ve öğretmenlerin gözaltına alınıp serbest bırakıldığı, yerellerin ise tutuklandığı söyleniyor.
-  Güneydoğu’nun korku yılları sayılan 90’lara dönüldüğü herkesin dilinde. Fakat bu sefer halkın çok tepkili olduğu, dolayısıyla o günlerden bile beter bir tedirginlik yaşandığı ortak fikir.


 

OHAL BİZİM İÇİN KALDIRILMADI Kİ TEKRAR BAŞLASIN
“Doğrudur, eskiden esnaf baskıyla kepengini kapatırdı. Fakat son zamanlarda kendi istekleriyle hareket ediyorlar. Hem kapatmasalar biber gazını veya taşı yiyip zarar görecekler” diyor Esnaf ve Sanatkarlar Odası Başkanı Arif Koparan. 
Yol boyunca pek çok kez duyduğum cümleleri o da söylüyor: OHAL bizim için kaldırılmadı ki tekrar başlasın. Bak benim nüfus cüzdanıma! Kontrol noktalarında çıkara çıkara o kadar yıprandı ki iki kat PVC kaplattım. Neden? Çünkü Hakkariliyim.”
İşsizlik rekor düzeyde fakat asıl meselenin ekonomi değil huzurda olduğunu söylüyor Koparan. Ve yol boyunca klasikleşen soruyu o da soruyor: “Şehitlikte neden hiçbir liderin, bürokratın çocuğu yok?”